Κυριακή, 26 Μαΐου 2019

Οι άνθρωποι υποκριτές

Μαΐου 26, 2019 0
"Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος"... Ο τίτλος από μια καταπληκτική παιδική σειρά που είχα την τύχη να παρακολουθήσω.. Μια σειρά που μας δίδαξε πολλά με διασκεδαστικό τρόπο...

Σήμερα, αν τύχει να την ξαναδώ, μου θυμίζει αθώες παιδικές στιγμές και με κάνει να χαμογελάω..Τα χρόνια πέρασαν και η παιδική ηλικία ανήκει στο παρελθόν. Πλέον "ανήκω" στον κόσμο των ενηλίκων. Ένα βάρβαρο κόσμο, θα έλεγα.

Όταν πλησιάζαμε στην ενηλικίωση, ήμασταν ενθουσιασμένοι γιατί - επιτέλους- θα κάναμε ό,τι θέλαμε. Θα βγαίναμε, θα διασκεδάζαμε και δεν θα δίναμε λογαριασμό σε κανέναν. Το άσχημο σε αυτό είναι ότι κανένας δεν μας προειδοποίησε πως ο "κόσμος" των ενηλίκων δεν είναι όπως τον φανταζόμασταν. Ότι για όλα πρέπει να μοχθήσεις, ότι θα πρέπει να τρέχεις όλη μέρα, ότι έχεις ελάχιστο ελεύθερο χρόνο για σένα, ότι θα πρέπει να βρίσκεις λεφτά για να πληρώνεις τις υποχρεώσεις σου και πολλά άλλα.

Το κυριότερο, όμως, απ' όλα είναι το γεγονός ότι ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος ψεύτικους ανθρώπους. Ανθρώπους που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, που βρίσκουν τρόπους να σε εκμεταλλευτούν για να κερδίσουν από εσένα. Και όταν "αντισταθείς", σε κολλάνε στον τοίχο και σε κάνουν σκουπίδι.... Γιατί πολύ απλά, θεωρούν ότι μπορούν!

Σε κάνουν σκουπίδι όταν δεν έχεις τελειώσει ένα πανεπιστήμιο - ενώ εκείνοι τελειώσαν - γιατί έπρεπε να πας για δουλειά προκειμένου να βοηθήσεις την οικογένειά σου να επιβιώσει. Σε βρίζουν, σου εύχονται τα χειρότερα κι ας τους είχες βοηθήσει αρκετά όταν σε χρειαστήκαν. Αλλά τώρα δεν σε χρειάζονται, οπότε μπορούν να σε "πετάξουν". Κι όταν μετά από καιρό καταλάβουν - ίσως - το λάθος τους ή αν απλά θα σε χρειάζονται και πάλι, αλλά δεν έχουν άλλο τρόπο να σε πλησιάσουν, εσύ θα πρέπει να τους συγχωρέσεις, να τους δεχθείς και να τους βοηθήσεις... και πάλι! Μέχρι την επόμενη φορά που θα κάνουν και πάλι τα ίδια!

Σε βρίζουν και σε πετάνε έξω από το σπίτι σου επειδή έχουν νεύρα. Επειδή δεν ξεσπάνε τα νεύρα τους εκεί που πρέπει, αλλά μπορούν να τα ξεσπάσουν σε σένα. Θεωρούν ότι είσαι ένα τίποτα, ότι έχεις μόνο απαιτήσεις και ότι τους εμποδίζεις να πάνε μπροστά. Κι ας τους έχεις βοηθήσει χρόνια ατελείωτα. Δεν τους ενδιαφέρει. Τώρα είσαι εχθρός τους και κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα... σε κατηγορούν δεξιά κι αριστερά σε άτομα που δεν ήταν δίπλα τους όταν τους χρειαζόντουσαν... αλλά ξαφνικά είναι τώρα.. Όχι για να ακούσουν τον πόνο, αλλά γιατί βρήκαν ευκαιρία γι αυτό που θέλουν να κάνουν!

Παντα ήθελα ν' ασχοληθω με την υποκριτική. Είναι κάτι που με γεμίζει. Έχεις την δυνατότητα να παίξεις ρόλους χωρίς να σε κατακρίνουν. Είχα την ευκαιρία να ξεκινήσω, αλλά οι συνθήκες ήταν τέτοιες που αναγκάστικα να σταματήσω. Η υποκριτική είναι κι ένας τρόπος να "ταξιδεύεις" σε νέους κόσμους που δεν ήξερες ότι υπάρχουν!

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι τελικά παίζω σε ένα θέατρο κάθε μέρα και ότι ζωή μου είναι γεμάτη από υποκριτές..! Στην αρχή κάνεις την σκληρή.. Δεν σε νοιάζει.. και καλά. Όταν έρχεται το βράδυ, όμως, οι σκέψεις "χορεύουν" στο μυαλό σου. Ψάχνεις τρόπους να καταλάβεις το τι έχει συμβεί, αλλά δεν μπορείς. Ξέρεις ότι κι εσύ είσαι λάθος. Φυσικά και είσαι, αλλά από την άλλη θες να συνεχίσεις να πιστεύεις στον άνθρωπο..

Όμως μέρα με την μέρα χάνεσαι από κοντά τους. Φεύγεις.. κι αναρωτιούνται γιατί γίνεσαι ψυχρή και απόμακρη... με όλους.. Γιατί δεν επιτρέπεις σε κανέναν να σε πλησιάσει. Γιατί σταμάτησες να δίνεις ευκαιρίες στους ανθρώπους.. Γιατί, γιατί, γιατί... Τόσα γιατί που δεν θες να τα ακούς. Δεν δίνεις πλέον σημασία.

Μαζεύεις τα κομμάτια σου, και φεύγεις. Σταματάς να υποκρίνεσαι κι αρχίζεις να ζεις!!!


Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Ο Έρωτας....

Απριλίου 20, 2019 0
Ο θεός Έρωτας, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, είναι η θεότητα που ενσαρκώνει τη δύναμη της ερωτικής αγάπης αλλά και τη δημιουργική δύναμη της αεικίνητης φύσης. Με το βέλος του μπορούσε να σε κάνει να ερωτευθείς τόσο πολύ, που μπορεί να χάσεις το μυαλό σου και να κάνεις τα πιο απίθανα πράγματα. Πράγματα που έβλεπες να κάνουν άλλοι και τους κορόιδευες… και τώρα ήρθε η ώρα να τα κάνεις εσύ…
Αποτέλεσμα εικόνας για θεος ερωτας

Ο Έρωτας δεν κοιτάει ηλικία.. δεν μπορείς να ξέρεις πότε θα σε «χτυπήσει» και θα σε κάνει να τρέχεις. Μπορεί να τον συναντήσεις ένα βήμα πριν πας στην εκκλησία να παντρευτείς… Εκείνη την στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις βρει το κατάλληλο άτομο και δεν μπορείς να προχωρήσεις σε γάμο… και ξαφνικά να τα διαλύσεις όλα!

Αλλά και παντρεμένος να είσαι, πάλι μπορεί να συμβεί το ίδιο… Εκεί που είσαι ήρεμος με την οικογένειά σου, θεωρείς ότι όλα είναι καλά, έρχεται ο Έρωτας με το βέλος του και τα χαλάει όλα….! Σε κάνει να χάνεις τον ύπνο σου, να κοιτάς συνέχεια το κινητό σου για ένα μήνυμα, μια αναπάντητη. Να σου δείξει με έναν τρόπο ότι σε σκέφτεται.. έστω ότι σε σκέφτεται.. Γιατί στην περίπτωση του να είσαι σε ένα γάμο, τα πράγματα δύσκολα. Δεν έχεις ελευθερία, δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς να δίνεις αναφορά. Δεν επιτρέπεται να κάνεις τίποτα γιατί θα διαλυθεί ο γάμος. Κι αν υπάρχουν και παιδιά, τα πράγματα γίνονται δύσκολα και επικίνδυνα.

Υπάρχουν πολλές και διαφορετικές περιπτώσεις και φυσικά αντιδράσεις. Αν έχεις κάποιον φίλο / φίλη που εμπιστεύεσαι πραγματικά, ίσως σε βοηθήσει.. ίσως σου προτείνει μια λύση ή ίσως καταφέρει να σε ταρακουνήσει και να επαναφέρει στα λογικά σου…. Ίσως…

Στην περίπτωση του έρωτα, το μυαλό παύει να λειτουργεί. «Ακούς» μόνο την λογική της καρδιάς σου… τίποτε άλλο.. Δεν βλέπεις, δεν ακούς, δεν τρως, δεν πίνεις, δεν… δεν… δεν… Αν κάποια μέρα «ξυπνήσεις» και αρχίσεις και πάλι να βλέπεις καθαρά, θα αναρωτιέσαι πώς κατάφερες και ξέφυγες και πώς κατάφερες να τα γκρεμίσεις όλα χωρίς δεύτερη σκέψη!!


Μπορεί να το μετανιώσεις, αλλά είναι καλύτερα να κάνεις κάτι και μετά να το μετανιώσεις, παρά να μην το κάνεις ποτέ και να αναρωτιέσαι μια ζωή για το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν το είχες κάνει…..

Αποτέλεσμα εικόνας για ερωτας


Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Εκείνοι που βοήθησες

Δεκεμβρίου 13, 2018 0
Οι εποχές αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν και οι άνθρωποι. Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε ότι όλα κι όλοι αλλάζουν προς το καλύτερο, αλλά αυτό είναι κάτι υποκειμενικό. Άλλοι θεωρούν πως υπάρχει πρόοδος και άλλοι πως είναι η αρχή του τέλους.












Υπάρχουν στιγμές που θέλεις κάποιον να σε βοηθήσει είτε ψυχολογικά, είτε οικονομικά.  Συνήθως, "τρως πόρτα" απ' όλους. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι οι οποίοι είναι εκεί για να σε βοηθήσουν. Να σε στηρίξουν όταν μένεις εντελώς μόνος σου σε έναν "άγριο" κόσμο. Κι αυτοί οι λίγοι, δεν ζητάνε ανταλλάγματα. Θέλουν μόνο να σε βλέπουν να είσαι καλά!

Θα μου πεις... "υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι"? Ναι, ακόμα υπάρχουν. Αποτελούν την εξαίρεση. Οι περισσότεροι άνθρωποι τους χαρακτηρίζουν "βλάκες". Είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι με το να βοηθήσουν κάποιον, θα γίνουν καλύτεροι άνθρωποι και αν χρειαστούν κάποια στιγμή βοήθεια, θα την έχουν από εκείνους που βοήθησαν κάποτε.

Πόσο λάθος κάνουν... Θα πρέπει να θυμούνται ότι δεν σκέφτονται όλοι οι άνθρωποι σαν εκείνους. Οι άλλοι έχουν ένα δικό τους τρόπο σκέψης. Κι αυτός ο τρόπος λέει ότι δέχονται βοήθεια, αλλά δεν δίνουν κανένα είδος βοήθειας. Έτσι απλά. Χωρίς δικαιολογίες. 

Σε αυτή την περίπτωση, θα είσαι τυχερός αν δεν έχεις βοηθήσει κάποιον οικονομικά. Γιατί θα πρέπει να σου πω ότι τις περισσότερες φορές, δεν υπάρχει περίπτωση να τα πάρεις πίσω. Κι αν κάνεις το λάθος να τα ζητήσεις, είτε θα βρεις τον μπελά σου, είτε θα σε βρίσουν, είτε έτσι απλά θα εξαφανιστούν! Μπορεί και να σου κάνουν μήνυση και να που ότι εσύ είσαι εκείνος που τους έκλεψες λεφτά.. Μην απορείς και μην σου φαίνεται παράξενο. Οι παλιοί έλεγαν ότι αν θες να κρατήσεις κάποιον στην ζωή σου, μην του δανείσεις χρήματα.  Δεν είναι λίγοι αυτοί που την έχουν πατήσει.

Αν, πάλι, έχεις βοηθήσει κάποιον όταν ήταν χάλια ψυχολογικά, θα πρέπει να ξέρεις ότι είσαι ένας καλός άνθρωπος, που ήσουν στην "σωστή" θέση, την "σωστή" στιγμή. Ξενύχτησες μαζί τους, έκλαψες μαζί τους, τους αγκάλιασες, τους στήριξες... Γενικά, έκανες καλή δουλειά. Τους έδωσες φαγητό όταν δεν είχαν.. Τους έδωσες σπίτι όταν ήταν στον δρόμο.. Μπράβο.... αλλά μην έχεις απαιτήσεις ούτε από αυτούς!

Γιατί όταν τελικά θα μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους, θα γυρίσουν την πλάτη τους. Δεν θα αναγνωρίσουν τίποτα και θα πάνε παρακάτω. Θα σου πούνε ότι δεν έκανες και κάτι σπουδαίο, απλά έτυχε να είσαι εκεί. Δεν στο ζήτησαν, εσύ το πρόσφερες. Οπότε, μην απαιτείς κι εσύ να είναι δίπλα σου όταν τους χρειαστείς! 

Κι έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι για ποιον λόγο είσαι πάντα εσύ δίπλα σε τέτοια άτομα που ουσιαστικά θέλουν ανθρώπους "εύκολους" στο να τους εκμεταλλεύονται. Γιατί να είσαι πάντα εσύ το άτομο που θα δίνει την ψυχή του κι εκείνοι θα την κάνουν κομμάτια. Γιατί θα είσαι εσύ πάντα εκείνος που θεωρείς ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι "κακοί"...

Κι έρχεται η στιγμή που το δικό σου κάστρο θα γκρεμιστεί, θα απομονωθείς, θα αλλάξεις χαρακτήρα και θα αναζητήσεις την ηρεμία της ψυχής σου. Θα έρθει η στιγμή που θα βλέπεις όλο τον κόσμο με άλλο μάτι και - όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι - δεν θα μπορούν να σε ξεκλειδώσουν. Δεν θα μπορούν να δουν τα μάτια σου να λάμπουν ξανά όπως παλιά..

Θα έχεις φτιάξει έναν δικό σου κόσμο, μακριά από τους ανθρώπους που το μόνο που ξέρουν πολύ καλά να κάνουν, τελικά, είναι το να σε πληγώνουν...



 

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

Είμαι εδώ για σένα...

Νοεμβρίου 28, 2018 0
" Είμαι εδώ για σένα"... Πόσες φορές είχαμε την ανάγκη να το ακούσουμε αυτό...? Να το ακούσουμε και πραγματικά να το εννοούν.. Να θέλουν να σε ακούσουν, να σε αγκαλιάσουν, να σε στηρίξουν, να είναι εκεί για σένα. Χωρίς να σε κρίνουν. Είναι φορές που απλά θέλουμε να μιλήσουμε χωρίς να ακούσουμε κάποια απάντηση, γιατί πολύ απλά, δεν ψάχνουμε απαντήσεις. Τις ξέρουμε, αλλά τις έχουμε "κλειδώσει" γιατί δεν θέλουμε να τις αντιμετωπίσουμε. 
 
Δεν έχουμε την δύναμη να αντιμετωπίσουμε κάποια πράγματα. Θεωρούμε ότι είναι καλύτερα να τα έχουμε "κρυμμένα" κάτω από το χαλί του μυαλού μας και να συνηθίσουμε να ζούμε με αυτά. Είναι, όμως, κάποιες στιγμές που νιώθουμε εγκλωβισμένοι. Θέλουμε να μιλήσουμε κάπου, να ξεσπάσουμε. Και ψάχνουμε απεγνωσμένα γι αυτόν τον κάποιον που θα μας ακούσει. Απλά θα μας ακούσει... 

Δεν θέλουμε την γνώμη κανενός, δεν θέλουμε να μας κρίνουν.. Να μας κρίνουν για τα λάθη μας, για τις αποφάσεις μας, για τα άτομα που επιλέξαμε να βάλουμε στην ζωή μας, ενώ ξέραμε ότι είναι λάθος. Δεν θέλουμε αυτό! Θέλουμε ένα "χάδι", μια αγκαλιά. Ο φόβος είναι εκείνος που μας κρατάει μακριά από τους ανθρώπους. Μερικές φορές και από τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού αυτός είναι ο χειρότερος κριτής όλων!

Ναι, κάνουμε λάθη, αλλά τα λάθη είναι για τους ανθρώπους! Δεν υπάρχει χειρότερη στιγμή από το να είσαι το βράδυ μόνη σου σε ένα δωμάτιο, να κοιτάς το άπειρο και οι σκέψεις να αρχίζουν να κάνουν "πάρτι". Να κάνεις ένα "σάλτο" σε όλα εκείνα που έκανες στο παρελθόν, να γουρλώνεις τα μάτια γιατί δεν μπορείς να πιστέψεις όλα εκείνα που επέτρεψες να γίνουν. Θέλεις να σηκωθείς και να ουρλιάξεις, αλλά δεν μπορείς.. Δεν βγαίνει φωνή... Ξεσπάς σε δάκρυα, παλεύεις με τον εαυτό σου. Ένα μεγάλο "γιατί" γυρνάει στο μυαλό σου, αλλά δεν βρίσκει απαντήσεις.





 








Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι τώρα είσαι πιο ώριμη, ότι δεν θα ξανακάνεις λάθη που θα σε πληγώνουν. Θες κάπου να μιλήσεις, αλλά δεν υπάρχει κανένας. Ποιον να πάρεις τηλέφωνο..? Σε ποιον να στείλεις μήνυμα? Ποιος θα έρθει να σου δώσει μια αγκαλιά που τόσο πολύ χρειάζεσαι? Ποιον να εμπιστευτείς? Τόσα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα. Και ο πόνος της ψυχής μεγαλώνει! Καταλαβαίνεις ότι είσαι μόνη σου. Τα γέλια και οι συζητήσεις που γίνονται με κάποια άτομα κατά της ημέρας, μένουν στον χώρο που γίνονται. Επιλέγεις το τι θα πεις, το πώς θα αντιδράσεις, το πώς θα σταθείς σε μία κουβέντα.

Όταν φεύγεις, χάνεις το χαμόγελο και βυθίζεσαι στις σκέψεις σου. Βάζεις μάσκες κάθε στιγμή, λες και παίζεις σε θεατρική παράσταση. Μην ξεγελιέσαι, όλοι παίζουν σε θεατρική παράσταση. Όλοι βασανίζονται από τους δικούς τους δαίμονες, αλλά δεν το παραδέχονται. Όλοι ψάχνουν κάποιον να είναι εκεί για εκείνους. Λίγα άτομα, όμως, είναι πραγματικά εκεί για εσένα όταν τους χρειάζεσαι. 

Και συνήθως δεν θα σου το πουν. Απλά θα το κάνουν. Γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που βλέπουν πίσω από την μάσκα που φοράς. Βλέπουν την θλίψη στα μάτια σου και θέλουν να σε βοηθήσουν. Χωρίς να έχουν κάτι να κερδίσουν από εσένα. Χωρίς να σε κρίνουν. Χωρίς να πουν σε όλο τον κόσμο αυτά  που θα τους πεις. Και θα είναι εκεί για ώρες, για όσο τους χρειαστείς. Απλά για να σε ακούσουν, να σε βοηθήσουν να ξεσπάσεις, να ουρλιάξεις, να τα σπάσεις! Να καταλάβεις καλύτερα τον εαυτό σου και τους λόγους που σε οδήγησαν στα λάθη που έκανες. Και μετά, απλά, να σου δώσουν μια ζεστή αγκαλιά... 

Τόσα πολλά ζητάς?   





Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018

Ένα ατύχημα

Σεπτεμβρίου 29, 2018 0
Αποτέλεσμα εικόνας για ταχυτητα
Όταν είμαστε νέοι, δυστυχώς, δεν έχουμε και πολύ μυαλό. Θεωρούμε ότι τα ξέρουμε όλα, ότι δεν θα πάθουμε τίποτα, ότι έχουμε super δυνάμεις και μας αρέσει ο κίνδυνος. Τελειώνουμε το λύκειο και μας ενδιαφέρει να περνάμε καλά, να έχουμε λεφτά στο πορτοφόλι μας και τον / την σύντροφο που θέλουμε. Να κάνουμε ταξίδια, να πηγαίνουμε βόλτες. Θεωρούμε ότι έχουμε πολύ δύναμη στα χέρια μας και η ζωή μας ανήκει! Όλοι περάσαμε από αυτό το στάδιο - δεν βγάζω τον εαυτό μου εκτός, αλίμονο.   

Μας αρέσει να ρισκάρουμε. Να έχουμε αυτοκίνητο "φτιαγμένο" ή μηχανή μεγάλων κυβικών, να πατάμε το γκάζι και να κάνουμε κόντρες. Να νιώθουμε την ταχύτητα, τον αέρα νας μας χτυπάει, να ανεβαίνει η αδρεναλίνη! 

Βλέπουμε τους άλλους που τα κάνουν στις ταινίες και θέλουμε να το κάνουμε κι εμείς. Θεωρούμε ότι είναι εύκολο και ότι με αυτόν τον τρόπο θα εντυπωσιάσουμε τους φίλους μας. Θα καταφέρουμε να "ανέβουμε" στα μάτια τους!

Όσο περνάνε τα χρόνια, κάποιοι μαζεύονται. Σταματάνε τις κόντρες και βάζουν άλλες προτεραιότητες στη ζωή τους. Μπορεί να κάνουν οικογένεια και να καταλάβουν ότι πρέπει να σταματήσουν τα παιχνίδια με τις κόντρες και την ταχύτητα. Κι εγώ μεγαλώνοντας - κάπως - μαζεύτηκα. Βέβαια, υπάρχουν στιγμές που βλέπεις μια τεράστια ευθεία και λες... "άντε, ας το πατήσω λίγο εδώ. Τι θα μπορούσε να συμβεί?" Ή μπορεί να είναι ένας δρόμος που έχει κάποιες ωραίες στροφές, οι οποίες σε "προκαλούν ". Κυρίως αν δεν έχει πολλά αυτοκίνητα.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα ένα Σάββατο βράδυ. Ένας άδειος δρόμος, με κάποιες στροφές.... σε προκαλεί. Δυνατή μουσική και το πόδι κολλημένο στο γκάζι. Είναι ώρα να "ξεμπουκώσουμε" το αμάξι... κι ας μην χρειάζεται! Βρίσκεις μια δικαιολογία για να μην πεις την αλήθεια στον εαυτό σου. Υποτίθεται πως πρέπει να είσαι πιο ώριμο άτομο. Δεν είσαι πλέον σε ηλικία όπου τα μυαλά σου είναι στα "κάγκελα"!

Έχοντας βρει όλες τις... δικαιολογίες, ξεκίνησα να απολαμβάνω την ταχύτητα! Θα ήθελα να οδηγώ μηχανή, αλλά τώρα βολεύομαι με το αμάξι. Ο δρόμος σχεδόν άδειος και η ταχύτητα να ανεβαίνει... Κάποιο αυτοκίνητο με προσπέρασε με μεγαλύτερη ταχύτητα... και αναρωτιόμουν... Αν εγώ έχω φτάσει τα 160 χλμ, εκείνος με πόσο τρέχει?? Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν η ηλικία του. Σίγουρα θα είναι κάποιος μικρός που κάνει επίδειξη σε φίλους του. Και συνέχισα να οδηγώ.. Ήταν η στιγμή που ξεκινούσαν οι στροφές και θα έπρεπε να είμαι πιο προσεχτική!

Δεν είχαν περάσει 5 λεπτά όταν άκουσα ένα δυνατό ΜΠΑΜ! Μπροστά μου είδα τα αυτοκίνητα να πατάνε φρένα απότομα και να ανάβουν τα alarm... Πλακώθηκα κι εγώ στα φρένα. Κατάλαβα ότι κάτι πολύ άσχημο είχε συμβεί και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει! Σε δευτερόλεπτα είδα μπροστά μου έναν δρόμο γεμάτο κομμάτια από αυτοκίνητο. Σπασμένα γυαλιά, λάδια, λαμαρίνες... Κάποια αυτοκίνητα σταματούσαν δεξιά, κόσμος ήθελε να πάει στο αυτοκίνητο, που είχε γινει μια μάζα, για να δει τι είχε συμβεί... 

Προσπαθούσα να αποφύγω τα λάδια, τον κόσμο και τα αυτοκίνητα που περνούσαν δίπλα μου χωρίς να έχουν προλάβει να κόψουν αρκετή ταχύτητα. Χαμός! Παραλίγο να πέσω πάνω στο αμάξι που είχε "αγκαλιάσει" τα προστατευτικά κυκλυδώματα κι έβγαζε καπνούς από την μηχανή του. Παραλίγο να πέσει κάποιο άλλο αυτοκίνητο πάνω μου, γιατί δεν είχε προλάβει να κόψει ταχύτητα... Όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα. Δεν χρειάζεται παραπάνω χρόνος για να γίνει το κακό.

Σταμάτησα λίγο πιο κάτω και βγήκα από το αμάξι. Έβλεπα τον κόσμο να πηγαίνει προς το αμάξι και να παίρνει τηλέφωνο για να καλέσει βοήθεια. Πάγωσα όταν είδα καλύτερα το αυτοκίνητο που είχε γίνει άμορφη μάζα... Ήταν το αμάξι που με είχε προσπεράσει... Είχε χάσει τον έλεγχο στις στροφές. Έμεινα εκεί να κοιτάζω. Να αναρωτιέμαι τι μπορεί να έχει πάθει το άτομο ή τα άτομα που ήταν μέσα σε αυτό. Κάποιος πήγε προς την πόρτα του οδηγού, κοίταξε μέσα και το ύφος της ελπίδας που είχε, χάθηκε... 

Κατάλαβα ότι μάλλον ήταν αργά... Η ζωή, προφανώς, είχε τελειώσει σε εκείνη την στροφή. Αποφάσισα να φύγω. Δεν είχε νόημα να κάθομαι εκεί και να κοιτάζω. Μπήκα στο αμάξι και συνέχισα τον δρόμο μου για το σπίτι. Μόνο που αυτή τη φορά, το πόδι μου δεν ήταν κολλημένο στο γκάζι. Δεν έτρεχα... Περνούσαν από το μυαλό μου πολλές σκέψεις. Σκεφτόμουν την μάνα που θα μάθαινε ότι έχασε το παιδί της εκείνο το βράδυ από μια ανοησία. Πώς θα ζούσε την υπόλοιπη ζωή της? Αν και τα δικά μου παιδιά κάνουν τις ίδιες ανοησίες με μένα όταν μεγαλώσουν? Πώς θα το διαχειριστώ?

Μετά από μια βδομάδα αποφάσισα ότι έπρεπε να ξαναπεράσω από εκείνο το σημείο. Ήλπιζα ότι όλο αυτό ήταν ένα κακό όνειρο και ότι το άτομο ή τα άτομα που ήταν μέσα στο αυτοκίνητο εκείνο το βράδυ, θα ήταν ζωντανά και θα πάλευαν να ξαναγυρίσουν στην φυσιολογική τους ζωή. Δυστυχώς, δεν ήταν έτσι τα πράγματα. Όταν έφτασα στο σημείο εκείνο, είδα ένα καινούργιο εκκλησάκι - από εκείνα που φτιάχνουμε στο σημείο που χάνει τη ζωή του κάποιος μετά από ατύχημα. Ήταν μεγάλο και είχε αναμμένο κεράκι. Δεν μπόρεσα να σταματήσω και να διαβάσω τι έγραφε, γιατί εκείνη τη στιγμή είχε κίνηση ο δρόμος.

Τελικά, για όλα χρειάζεται μια στιγμή... Μια στιγμή είναι αρκετή για να χαθεί μια ζωή έτσι άδικα...
 Αποτέλεσμα εικόνας για after death

 

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

Κάθε τέλος, μια νέα αρχή!

Αυγούστου 06, 2018 0

Αποτέλεσμα εικόνας για νεα αρχη



















Είναι στιγμές που έχεις ένα "feeling", ένα ένστικτο ότι κάτι θα συμβεί. Είσαι σίγουρη ότι κάτι θα κάνει μπαμ και θα σου αλλάξει την ζωή. Το νιώθεις πολύ καιρό. Το λες στους κοντινούς ανθρώπους σου και σου λένε ότι απλά είναι οι φόβοι σου και ότι τίποτα δεν θα γίνει.


Όμως, εσύ ξέρεις. Και κάνεις κινήσεις για να προλάβεις. Και σε λένε υπερβολική, αλλά μέσα σου ξέρεις ότι δεν είσαι. Το ένστικτό σου είναι σπάνιο να σε προδώσει. Το έχεις τσεκάρει πολλές φορές και ξέρεις. Οπότε - άσχετα με το τι σου λένε οι άλλοι - εσύ ξεκινάς προετοιμασία μήνες πριν συμβεί αυτό που περιμένεις. Και, σαν να ξέρεις, προετοιμάζεις δουλειά δύο μήνες πριν το μπαμ...

Πλησιάζει η ώρα για την άδειά σου.Ξέρεις ότι δεν θα υπάρχει επιστροφή στο γραφείο αυτή τη φορά. Γι αυτό το λόγο καθαρίζεις το γραφείο, δεν αφήνεις εκκρεμότητες, πετάς όλα τα άχρηστα χαρτιά,  κάνεις αρχειοθέτηση.... τα πάντα. Χαιρετάς τους "συναδέλφους" και τους ρωτάς πώς θα ήταν η ζωή τους χωρίς εσένα... Η απάντηση είναι - φυσικά - γελοία, όπως πάντα... " που θα βρει άλλο κορόιδο σαν εσένα, να δουλεύει τόσες ώρες και να μην έχει απαιτήσεις?". Τελικά, δεν ξέρουν να λένε ψέμματα... Κι εσύ χαμογελάς για δύο λόγους.

Πρώτον, γιατί ξέρεις ότι θα σε διώξει. Έχει πέσει σήμα - απειλή από την "αφεντικίνα" ότι πλέον δεν σε θέλει στο γραφείο, οπότε θα φύγεις. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Δεν αντέχει να έχει άτομα που χαμογελάνε στο γραφείο. Που δουλεύουν και δεν λένε ποτέ όχι. Που όταν έρχεται άτομο από μια εταιρεία θα χαιρετήσει εσένα και όχι εκείνη. Δεν της αρέσει το γεγονός ότι κανένας δεν αντέχει να ακούει τον πόνο της - ούτε η ίδια η μάνα της!

Δεύτερον, το να φύγεις από αυτή την εταιρεία ήταν όνειρο ζωής για όλους. Ποτέ δεν ταίριαζες με όλους αυτούς. Όλοι τους είναι λαμόγια. Κλέβουν ο ένας τον άλλον, βγάζουν μαχαίρια, κατηγορούν, λένε ψέμματα, παίζουν όλη μέρα παιχνίδια στο fb και σε online casino. Τι δουλειά είχες εσύ εκεί μέσα? Όταν από 18 χρονών έμαθες να δουλεύεις και να αγαπάς την δουλειά σου. Έχεις πάντα έναν άλλο τρόπο σκέψης που ποτέ δεν δέχθηκαν οι άλλοι. Ήθελες να δουλεύεις σωστά, ενώ εκείνοι όχι.

Και φεύγεις με άδεια... και τους χαιρετάς όλους σαν να είναι η τελευταία φορά. Γιατί ήξερες... Άλλο, όμως να ξέρεις και άλλο να σου συμβαίνει ξαφνικά και από... το τηλέφωνο! Σίγουρα, αυτό δεν ήταν κάτι που περίμενες να γίνει μετά από 12 χρόνια σε μια δουλειά. Να μη έχει το θάρρος το αφεντικό σου να σε απολύσει είτε από κοντά, είτε - όπως επέλεξαν - από το τηλέφωνο. Να βάλει έναν κλέφτη να σε πάρει τηλέφωνο και να σου πει - ενώ είσαι σε άδεια με τα παιδιά σου - ότι μάλλον απολύεσαι!

Δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις δυνατά... Πρέπει να πάρεις κι ένα αυστηρό ύφος ότι και καλά σε πείραξε όλο αυτό και ότι δεν το περίμενες. Και μόλις κλείσεις το τηλέφωνο να ξεσπάσεις σε γέλια. Γέλια γιατί ένας άνθρωπος που όλοι ξέρουν σαν σωστό επιχειρηματία, δεν "γούσταρε" - όπως έμαθες αργότερα - να σε απολύσει. Κι αναρωτιέσαι... έχει κάτι μέσα στο παντελόνι του ή τελικά οι φήμες που είχαν βγει για τον αντρισμό του ήταν σωστές...? Μετά το τέλος της ...άδειας, σου φέρνουν την απόλυση στο σπίτι (!) γιατί δεν θέλουν να σε ξαναδούν στο γραφείο... Μεγάλη μου τιμή. Να μην κουραστώ κιόλας... 

Κάποιοι που μαθαίνουν για την απόλυσή σου, τρέχουν να σου πουν ότι είναι δίπλα σου και μετά εξαφανίζονται... Έκαναν το καθήκον τους, μην το παρατραβήξουν κιόλας. Κι αναρωτιέσαι... γιατί τους βοηθούσες..? Αλλά δεν πειράζει. Καλύτερα που εξαφανίζονται γιατί όταν θα έρθει η στιγμή να σε χρειαστούν πάλι, εσύ δεν θα είσαι εκεί. Θα έχεις πάει παρακάτω.

Η ζωή συνεχίζεται. Φεύγεις από μια μαυρίλα, από μια κατάσταση τρέλας και είναι καιρός να σκεφτείς, να βάλεις κάποια πράγματα σε μια σειρά και να πας παρακάτω... Μετά από πολλά χρόνια δουλειά, χρειάζεσαι λίγη ξεκούραση. Πρέπει να γεμίσεις τις μπαταρίες σου.


Να θυμάσαι ότι Κάθε Τέλος είναι μια Νέα Αρχή!

Αποτέλεσμα εικόνας για καθε τελος μια καινουργια αρχη

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Ο σεβασμός

Ιουνίου 21, 2018 0
Αποτέλεσμα εικόνας για σεβασμος quotes




Από μικρή ήμουν ένα παράξενο παιδί. Δεν ήθελα να μιλάω με πολλά άτομα και δεν είχα πολλούς φίλους... Εδώ που τα λέμε, δεν είχα φίλους! Προτιμούσα να περνάω την μέρα μου διαβάζοντας γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορούσα να "ταξιδεύω" σε μαγικά μέρη και να ζω την ιστορία του βιβλίου. Και ήταν όμορφα γιατί κανείς δεν μπορούσε να σε πληγώσει... Ποτέ δεν ήμουν κοινωνική, αλλά πάντα σεβόμουν τα άλλα παιδιά και το ίδιο έκαναν κι εκείνα.

Και τα χρόνια περνάνε... Κι έρχεται η στιγμή που μεγαλώνεις και μπαίνεις, αναγκαστικά, σε μια "ζούγκλα" γεμάτη ανθρώπους - θηρία. Άνθρωποι που κύριο μέλημά τους είναι να σε χτυπήσουν όσο μπορούν και να σε "φάνε". Με αυτό τον τρόπο νιώθουν... δυνατοί. Ή τουλάχιστον, έτσι θέλουν να νιώθουν. 

Κάποιοι από αυτούς λατρεύουν το χρήμα. Όσο κι αν έχουν, θέλουν κι άλλο. Ζουν μόνο για να μαζεύουν χρήματα - όπως έκανε ο Σκρούτζ των παιδικών μας χρόνων. Τους αρέσει να φτιάχνουν ιστορίες για να εντυπωσιάζουν τον άλλον, αλλά με αυτόν τον τρόπο κρύβουν τον χαρακτήρα τους. Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά τους...

Τέτοιοι τύποι δυσκολεύονται να βρουν σύντροφο, γιατί - και καλά - ψάχνουν κάτι το διαφορετικό. Αυτό σημαίνει ότι ψάχνουν άτομα που είναι συναισθηματικά πληγωμένα και θα εντυπωσιαστούν γρήγορα από τους φανφαρονισμούς τους. Αρχίζουν να λένε ιστορίες από την ζωή τους, που δεν μπορούν, όμως, να αποδείξουν και τάζουν λαγούς με πετραχήλια. Και καλά, ήταν πάντα σπουδαίοι στη ζωή τους, σκληροί άντρες, οι γυναίκες έτρεχαν συνέχεια από πίσω τους, αλλά εκείνοι ήταν πάντα επιλεκτικοί, ότι έχουν αποκτήσει χρήματα από την εταιρεία που δημιούργησαν με πολύ κόπο και γι αυτό τον λόγο θέλουν να περνάνε καλά. Κάποιες γυναίκες μπορεί να την πατήσουν και να αποφασίσουν να είναι μαζί τους, ενώ μερικές άλλες μπορεί να τους παντρευτούν κιόλας!

Πώς ξέρουν να περνάνε καλά? Τρώγοντας... Βγάζουν όλους τους γνωστούς τους έξω για φαγητό, έτσι ώστε να τους εντυπωσιάσουν και να δείξουν ότι είναι κάποιοι. Στην πραγματικότητα είναι οι πιο ρηχοί άνθρωποι. Μέσα τους είναι άδειοι. Δεν μπορούν να αγαπήσουν κανέναν - ούτε καν τον εαυτό τους. Κρύβονται πίσω από φανφαρονισμούς για να μπορέσουν να κερδίσουν τις εντυπώσεις - αυτό τους είναι αρκετό! Δεν σέβονται κανέναν. Πατάνε πάνω σου γιατί θεωρούν τον εαυτό τους καλύτερο από εσένα. Αυτοί είναι και κανένας άλλος.

Και το κάνουν με τέτοιο τρόπο, ώστε να φαίνεται ότι γι αυτά που σου κάνουν, εσύ φταις κι όχι εκείνοι! Θα πρέπει, λοιπόν, να ξέρεις ότι τέτοια άτομα δεν αξίζουν τον σεβασμό ούτε τον δικό σου, ούτε κάποιου άλλου. Απώτερος σκοπός τους είναι να περνάνε καλά εκείνοι, να μαζεύουν λεφτά απ' όπου μπορούνε και σκασίλα τους για τους άλλους. Είναι ο εαυτούλης τους και μόνο! Λόγια του αέρα μπροστά σου και πίσω σου θάψιμο. Λες κι έκανες το μεγαλύτερο κακό. 

Ειδικά όταν δουλεύεις γι αυτούς, θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να σε πατάνε. Έχουν το ύφος του "εγώ είμαι και κανένας άλλος". Φυσικά, δεν έχουν τα κότσια να παραδεχθούν ποτέ τα λάθη τους. Ξέρουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους και να πετάνε σπόντες. Και περιμένουν απάντηση σε αυτά που λένε, για να αρχίσουν σαν τα παγόνια να φουσκώνουν και να κοκορεύονται. Στην πραγματικότητα δεν έχουν να κοκορευτούν για κάτι, αλλά και μόνο στην ιδέα ότι θα μπορούσαν, είναι ευτυχισμένοι.

Σου έχω νέα, λοιπόν... Θα πρέπει να ξέρουν ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι και κάποιοι δείχνουν έναν άλλο εαυτό μέχρι να επιβεβαιώσουν τον χαρακτήρα σου - σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Μάθε ότι κάποιοι άνθρωποι δίνουν ευκαιρίες, αλλά τις περισσότερες φορές δεν τις αξίζεις. Μάθε να εκτιμάς τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, γιατί αν δεν τον εκτιμάς, θα μείνεις μόνος σου. Εσύ, τα ντουβάρια και τα λεφτάκια που λες ότι έχεις! 

Κατέβα από το φανταστικό σου άλογο και ξεκίνα να σέβεσαι τον άλλον ή βρες άτομα της συνομοταξίας σου για να κάνεις παρέα. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ανέχονται τις εξυπνάδες σου και απλά φεύγουν. Φεύγουν γιατί απογοητεύτηκαν. Φεύγουν γιατί απλά ο πύργος που είχες φτιάξει ήταν από άμμο και κατέρρευσε. Έτσι κι εγώ αποφάσισα να φύγω, γιατί τελικά, δεν υπάρχει κάτι να προσφέρεις! 

Σε θεωρούσα έναν σπουδαίο άνθρωπο, αλλά με τον καιρό μου απέδειξες το αντίθετο. Και είσαι υπερήφανος γι αυτό που είσαι..! Εσύ συνέχισε να είσαι στον κόσμο σου και να μαζεύεις λεφτά. Κατηγορώ τον εαυτό μου γι αυτά που έπαθα μέχρι σήμερα, αλλά είμαι χαρούμενη που θα καταφέρω να σταθώ και πάλι στα πόδια μου... 

Η ζωή είναι μικρή και χωράνε μόνο άνθρωποι που αξίζουν να είναι δίπλα σου. Έχουν κερδίσει τον σεβασμό σου κι εσύ έχεις κατακτήσει τον δικό τους! Με αποδείξεις, όχι λόγια!!